Verkondiging in de paasnacht, 3 april 2021

Vele liederen van Taizé zijn me dierbaar. En dan heb ik een aantal favorieten waar ik dan aan moet denken, bijvoorbeeld zoals we deze Paasnacht zijn begonnen met het binnenbrengen van dat kleine lichtje op de Paaskaars: “Als alles duister is, ontsteek dan een lichtend vuur dat nooit meer dooft, een vuur dat nooit meer dooft.”…
Aan het begin van deze Paaswake waarbij nog niet alles duister/donker is, terwijl het in de buitenwereld donkerzwart is…vanwege de politiek, vanwege corona en de avondklok, vanwege veel honger, oorlog en geweld.
En dan brengen we één klein lichtje binnen. Een klein lichtje dat de hele kerk verlicht, zeker als direct daarna het vuur wordt doorgegeven en alle die aanwezig zijn dragers van het Licht geworden zijn.

In deze wereld is veel duisternis, er is veel donker en er is kwaad en zonde, er is oorlog en verdriet, er is geweld en discriminatie, er is ziekte en een pandemie… Maar als alles duister is kan één mens de wereld veranderen en een wereld van verschil maken.

Natuurlijk kennen we grote namen, één van 200 jaar geleden.
Maar ook van de vorige eeuw, Nelson Mandela die geloof en vertrouwen hield en hij heeft meegemaakt dat Apartheid officieel werd afgeschaft.
Of een Moeder Theresa die in Calcutta de armen en de verschoppelingen van straat haalde om het zorg en aandacht te schenken. Dat ze gezien werden en letterlijk weer op de been geholpen waren.

Maar er zijn ook gewone namen. Ik denk aan mijn allerbeste vriend die 21 jaar geleden een maand voor zijn diakenwijding plotseling overleed aan een Hersenvliesontsteking. Marc heeft samengeleefd en samengewerkt met vluchtelingen en illegalen in de Bijlmer in Amsterdam, hij heeft drie maanden gewerkt bij de broeders van Moeder Theresa in Parijs, hij is ruim een half jaar in India geweest bij de broeders van Don Bosco en heeft gewerkt met en voor de straatkinderen. Toen ontdekte hij zijn roeping en kwam terug in Nederland en wilde priester worden. Toen een maand voor zijn diakenwijding plotseling overleden.
Ik moet denken aan mijn goede vriend pater Gabriel in Brazilië. Jongeren uit onze parochie heb ik meegenomen naar het werkgebied van pater Gabriel. En ze hebben met hem mogen samenwerken in de achterbuurten van Garanhuns. Ze hebben mee mogen maken wat het betekende om zijn levensmotto te volgen: “Zelf gelukkig zijn, is andere gelukkig maken”. Hoe waardevol en hoe dat tot betekenis kan komen. Dat één mens daadwerkelijk het verschil kan maken.
Ook in onze geloofsgemeenschappen, ook in onze parochie kennen we zulke mensen. Ook of juist in het afgelopen jaar. Met alle beperkingen, met alle duisternis, blijven geloven en hopen met zovele vrijwilligers en mensen die de handen uit de mouwen steken én verbonden in dienstbaarheid er willen zijn voor elkaar.

Ja er is duisternis:
-in de grote wijde wereld;
-in onze parochie;
-in ons eigen leven…

Maar we mogen geloven in het licht. Geloven in het Licht. Geloven in het kleine, in het goede dat het kwaad kan overwinnen. Licht dat verwarmt, licht dat verheldert, licht dat ons raakt in het hart, licht dat geborgenheid schenkt.

Het motief op de Paaskaars dit jaar is een wereldbol, die omgegeven wordt door twee handen, één hand die de wereldbol draagt en één hand die de bol beschermt en zegent. Onze wereld wordt gedragen door de handen van God die geborgenheid bieden aan ons allemaal.

En op die Paaskaars hebben we het kleine vlammetje, het kleine lichtje binnengedragen. De duisternis heeft geen toekomst is letterlijk ten dode opgeschreven. Want het licht dat geeft toekomst, een Nieuwe Toekomst waarin jij, én u, én ik in mogen leven. En dat licht van de Paaskaars is het Licht van Christus. Wij mogen net als God dragers zijn van deze wereld en wij mogen net als God beschermers zijn van deze wereld en wij mogen net als God deze wereld zegenen: benedicere = iets goeds zeggen van en over deze wereld. Het is Pasen, u en jij en allemaal een ZALIG PASEN.