Vierde kruiswegstatie in O.L.V. Geboorte in Meije-Zegveld

Dinsdag 7 april had ik de overweging bij een kruiswegstatie in de kerk van Onze Lieve Vrouw Geboorte in Meije-Zegveld. Afgelopen week alle kruiswegstaties langsgegaan. Ik bleef steeds iets langer hangen bij de vierde: Jezus ontmoet zijn bedroefde Moeder. Dit beeld raakt me elke keer weer. Twee mensen zo intens met elkaar verbonden, twee mensen die weten dat het onvermijdelijke komt, twee mensen die niet anders kunnen, twee mensen even met geen toekomst, maar toch, tegen alles in, blijven vertrouwen dat er een nieuwe toekomst mag komen.

Dat beeld van deze twee mensen houdt me deze dagen zo bezig, dat beeld laat me even niet los. Welk mens zou niet huilen als hij de Moeder van Christus zou zien in zo’n wrede marteling! Haar Zoon is gewond na gevallen te zijn met het kruis…en wij blijven op een afstand staan…machteloos, kwetsbaar, niet in staat tot…

Hoeveel ellende! Hoeveel beledigingen heeft Jezus moeten ondergaan. En wat doe je dan als Moeder. Je houdt van je kind, je laat Hem niet in de steek. Je zoekt om geborgenheid te geven en bescherming en beschutting. En wij, wat laten wij ons aan Hem gelegen liggen. Hij bracht dertig jaar lang in geborgenheid door en werkte zoals velen, naast Jozef. Toen begon Hij met zijn prediking, drie jaar lang. Hij deed wonderen…en wij bewonderden Hem. Totdat we ons lieten opjutten en we het Hem allemaal betaald zetten, betaald met een kruis.

Jezus had deze ontmoeting verwacht. Hij met zijn Moeder. De Moeder met haar Zoon. Hoeveel herinneringen zal zij hebben aan zijn kinderjaren. Eerst in Bethlehem bij zijn geboorte, daarna het verre Egypte na de vlucht, uiteindelijk in dat rustige stadje Nazareth. Het was eigenlijk goed zo!!! En toen trok Hij er op uit. Zij is Hem gevolgd, gevolgd tot op de Calvarieberg. Hij heeft gehuild, geroepen om zijn Moeder als een kind die bang en alleen is: Mama!

Bij deze ontmoeting tussen Moeder en Zoon is de weg nog niet helemaal afgelegd. De blik in de ogen van beiden die elkaar kruisen zegt ook genoeg: Het is nog niet volbracht! Om tot echte overgave te komen, moet nog een stuk weg afgelegd worden. Het is ‘pas’ de vierde statie. Voor Hem, maar ook voor u en voor jou. We moeten nog even verder. Misschien dat we ook dan pas kunnen zien, dat er geen andere weg is, dan alleen de Weg van Hem. Moeder en Zoon, ze laten elkaar ook niet los. En wij, wij moeten Hem niet loslaten. Hij is de Weg ten Leven.

Als wij mensen van geloof zijn, dan ervaren we de gebeurtenissen hier op aarde ten diepste. Maar tegelijk zullen deze gebeurtenissen ook ons leven relativeren. Ook wij zijn verbonden met elkaar, als de Moeder en haar Zoon. Tenslotte onder het kruis stond zij ook, met de leerling die Hij liefhad: “Vrouw zie daar je kind, kind zie daar je Moeder!” Ja op het kruis heeft Hij ons mensen aan elkaar geschonken als zussen, als broers, als kinderen van één Familie. En in deze beeltenis van de vierde statie laten Maria en Jezus zien: de Heer en zijn Moeder laten elkaar niet in de steek, maar iedere keer dat het nodig is, laten ze ook ons niet in de steek. Zij laten aan u en jou hun aanwezigheid voelen als er pijn en verdriet is in ons hart, als we eenzaamheid en alleen-zijn ervaren, als we denken dat er niemand om ons geeft. In deze beeltenis van de vierde statie wordt de Liefde van God zichtbaar voor al Zijn mensenkinderen, de afbeelding van Moeder en Zoon.