Overweging op Witte Donderdag

Vanavond een Witte Donderdagviering achter gesloten deuren. We hebben een paar foto’s voor u gemaakt. Dan bent u er toch een beetje bij en mee verbonden. Het was een mooie viering. Nee, ik heb niet gepreekt, dus dat heeft u niet gemist. En zoals de foto’s laten zien hebben we zoals andere jaren de viering van Witte Donderdag gedaan.

Nou ja, u hebt ook wel gezien dat we wel iets wezenlijks hebben gemist. Precies u en alle andere kerkgangers. De deuren waren letterlijk op slot. De koster, de lector en de acoliet waren via de achterdeur binnengekomen. Ja, en zult u zeggen, u heeft nog wat gemist. En heel eerlijk gezegd heb ik dat misschien wel het meeste gemist in deze viering.

Volgens het liturgisch rooster zouden we deze viering in de Hippolytuskerk in Kamerik samen met de kandidaat Eerste Communicanten doen. We hebben in totaal 40 kinderen uit Kamerik, Oudewater en Woerden die zich aan het voorbereiden waren op hun grote dag om voor de eerste keer bij Jezus aan tafel te mogen gaan. De eerste bijeenkomst op zondagmorgen was al geweest. En op Witte Donderdag worden ze allemaal in het bijzonder uitgenodigd. Mogen in processie meelopen in de kerk, een enkele lezing of een gebed. En dan meehelpen met het klaarmaken van de tafel. Bijna ook een generale voor hun eigen grote dag. Dit jaar is het allemaal anders.

Geen feestelijke viering, geen voorbereiding op het Paasfeest. Het voelt allemaal heel anders en toch was het een beetje Witte Donderdag. Nee, niet omdat ik de communie deelde, want dat mocht niet en dat kan nog niet. Maar in de Evangelielezing ging het over dienstbaarheid. Klaarstaan voor elkaar. Met elkaar je zorgen delen. En dat mocht wel gebeuren. Dienstbaarheid door serieus de maatregelen van overheid en de Nederlandse Bisschoppen op te volgen. Klaarstaan voor elkaar omdat we de kerken beperkt open mochten doen in deze Goede Week. En in het Paasweekend mag dat doorgaan op de gewone kerktijd van 10.00uur tot 12.00uur. Onze zorgen met elkaar delen, maar wel op anderhalve meter afstand.

Serieus, wat ik deze week al eerder heb geschreven:

Het zijn bijzondere tijden, ongekend en onzeker,
maar we mogen ons vasthouden aan ons geloof en aan Jezus Christus.
Pasen is dit jaar niet meteen het Pasen
wat we kunnen vieren zoals we dat gewend waren.
Of het Paaslicht dit jaar echt kan en gaat branden,
ik weet het niet,
wel vertrouw ik en hoop ik en hou ik me vast aan mijn geloof dat zegt:
er komt een nieuwe toekomst voor u, voor jou en mij en iedereen.

We gaan eerst nog Goede Vrijdag krijgen, maar heel voorzichtig zeg ik alvast een Zalig Pasen en mooie dagen…
Blijf gezond, pas een beetje op elkaar. We houden afstand, minstens anderhalve
meter, maar we zijn misschien wel dichter bij elkaar dan ooit.

shaloom en mazzeltov,
pastor huub.