Overweging op dinsdag in de Goede Week

Komende donderdag wordt het tweede lustrum van The Passion gevierd met oude beelden uit de afgelopen jaren. Opnieuw verteld door Johnny de Mol het eeuwenoude verhaal. Actueel gemaakt naar deze tijd omdat tijden van angst, onzekerheid, ziekte en isolatie ons allemaal raken. Natuurlijk zal het lied van Guus Meeuwis, of zo u wilt André Hazes Sr., uit het eerste jaar en daarna niet ontbreken: “Geef mij nu je angst…” Het herinnert me aan een interview met Bisschop de Korte toen hij zijn eerste Pasen vierde als Bisschop van ’s Hertogenbosch. Graag mijmer ik met u daar nog een beetje op door.

Het lied zingt: ‘Geef mij nu je angst, ik geef je er hoop voor terug.’ Een prachtige zin. Want dat is Pasen. Vorig jaar zou ik ook zo verkondigd hebben: “De wereld één grote puinhoop? Niet helemaal want heel veel dingen gaan steeds beter: welvaart, ouder worden, ziektebestrijding, noem maar op.” Dat is dit jaar met Pasen niet zo gemakkelijk uitgesproken. En toch mogen we niet vergeten dat het kwade schreeuwt en het goede fluistert. Of zoals paus Franciscus zegt: ‘Eén vallende boom maakt meer lawaai dan een heel bos dat groeit.’ Wij letten allemaal op die ene vallende boom, de bomen die in alle stilte groeien krijgen geen aandacht.

Er komen reacties binnen en vragen: “kunnen de vieringen achter gesloten deuren niet via internet verspreid worden?” Inderdaad sommige collega’s doen dat. Ik begrijp dat mensen hopen op meer verbondenheid of op moderne manieren. Maar ik moet u zeggen: “het spijt me, dat is niet wat bij mij past, ik ben geen TV-prediker, ik kan dat niet. Ik heb concrete mensen nodig, die ik kan zien, die ik kan aanspreken.” En natuurlijk zou dan het lijden van de wereld ter sprake komen en het coronavirus. Maar ik kan de Paasboodschap alleen verkondigen aan mensen in de kerken van onze vier geloofsgemeenschappen. Daarbij denken aan de velen die verkeren in een situatie van verdriet, eenzaamheid. Mensen die iemand hebben verloren, mensen die zijn gescheiden, chronisch ziek zijn of werkloos. En dat is in deze tijd voor iedereen letterlijk nog extra besmet door een virus. Dat maakt het lijden in ons leven in deze tijd tot een keiharde realiteit en brengt ons tot de concrete werkelijkheid van de dood.

Bisschop de Korte zegt dan in het interview: “De dood heeft niet het laatste woord, dat is de kern van het christelijk Pasen. Pasen is bemoediging, uitzicht en hoop…Alles wat dor en duister lijkt, heeft vanuit een christelijk perspectief niet het laatste woord. Als mensen midden in de ellende zitten, dan kunnen dat grote woorden lijken. En voor sommige mensen te grote woorden, maar uiteindelijk bemoedigt het je om verder te kunnen. Zo kunnen we in het reine komen met verlies.”

Sommige van u hebben het via de tamtam gehoord, ik deel het maar met u allemaal. Na drie jaar ziekzijn geweest is op 24 maart mijn oudste zus, Marja, overleden. Ja een keiharde realiteit, die ook juist in deze tijd niet gemakkelijk is. Het zijn hele intense dagen geworden rond haar overlijden en rond de crematie, die ook wij in kleine kring moesten doen. En ik moet dan denken aan mijn openingswoordje bij de crematie en het levensmotto van mijn zus:

  Nee, Marja heeft de strijd niet verloren,
Want, zo zei ze, ik ga de strijd niet aan!!!
Ziek-zijn is niet tegen te strijden.
Want:
’t is zoals ’t is
’t kumt zoals ’t kumt
en ’t geht zoals ’t geht

In de dagen voor de crematie kwamen er al 150 kaarten binnen. We hebben met 16 familieleden de crematie kunnen bijwonen. Nee, mijn moeder uit het verzorgingshuis mocht er niet bij zijn. Ja, het was ook intiem en uiteindelijk ook goed. Maar er hadden er nog zoveel meer bij willen zijn. ’t Is zoals ’t is…

Ik begrijp dat mensen hopen op meer verbondenheid. En ik denk dan ook aan het verhaal dat juist deze week verteld wordt: angst, verlatenheid, eenzaamheid, geloof en ongeloof, vertrouwen, … en nog zoveel meer… De gebeurtenissen die we herinneren en gedenken komen intens binnen. En jawel dan hoor ik de reacties van mensen dat ze de kerk missen en zich wat verlaten voelen. Dan hoop ik dat ze wat vaker bidden, zich iets meer realiseren welke verhaal deze week verteld wordt. Dat wat we nu meemaken in Bijbels perspectief al heel vaak is gebeurd in de mensengeschiedenis. Even groeien de bomen niet tot de hemel, maar het hemelse verhaal wordt vandaag verteld in de verhalen uit dat oude boek en de verhalen van ons eigen leven.

Het zijn bijzondere tijden, ongekend en onzeker, maar we mogen ons vasthouden aan ons geloof en aan Jezus Christus. Pasen is dit jaar niet meteen het Pasen wat we kunnen vieren zoals we dat gewend waren. Of het Paaslicht dit jaar echt kan en gaat branden, ik weet het niet, wel vertrouw ik en hoop ik en hou ik me vast aan mijn geloof dat zegt: er komt een nieuwe toekomst voor u, voor jou en mij en iedereen.

We hebben er daarom voor gekozen om teksten en foto’s op onze website te plaatsen. Elke dag opnieuw. Ja, zelfs is er muziek van Jubilate Deo op de website geplaatst. Hoe beperkt, maar zo zijn we een beetje verbonden op veilige afstand van anderhalve meter…

Weet u, donderdagavond 9 april om 20.30 uur zet ik de televisie op NPO1 een beetje harder en zal luidkeels meezingen: ‘Geef mij nu je angst, ik geef je er hoop voor terug!!!’

  • Blijf gezond, pas een beetje op elkaar. We houden afstand, minstens anderhalve
    meter, maar we zijn misschien wel dichter bij elkaar dan ooit.

shaloom en mazzeltov,
pastor Huub.