Overweging bij de Paaswake in de H. Bonaventurakerk

De kerk was donker. Even de klokken geluid om ‘buiten’ te laten weten dat we gaan beginnen. Even was het als vanouds en klonken de vertrouwde woorden om de Paaskaars te zegenen en de vijf wierookkorrels in de kaars te drukken, als het symbool van de vijf wonden van Christus aan het kruis. Vanavond mochten we de nieuwe Paaskaars ontsteken en het Licht binnendragen in de kerk: “Licht van Christus”. En toen werd het al snel duidelijk: ‘deze nacht is anders dan al die andere nachten.’

Dat ene lichtje werd zo’n groot Licht dat duidelijk werd dat er lege kerkbanken waren. Dat ene lichtje maakte duidelijk deze nacht is niet hetzelfde als al die andere nachten. Dat ene lichtje maakte duidelijk deze Pasen is anders dan al die andere keren dat we Pasen hebben gevierd. We waren met een beperkt gezelschap een koster, een organist en een cantor, een lector, oh ja en een pastoor. De Paasjubelzang klonk zo luidt dat het bijna buiten de kerkmuren te horen moet zijn geweest. Het scheppingsverhaal klonk als nooit te voren en toen werd het licht en God zag dat het goed was!!!

Maar ik had nog mijn twijfels, God zag dat het goed was, maar ik wist het nog niet zeker. Het verhaal van Exodus mocht vertellen van bevrijding en verlossing van onderdrukking én op weg gaan naar beloofd land. En het evangelie met wierook omgeven verhaalde van Zijn Verrijzenis. Inmiddels branden alle kaarsen in de kerk en was de kerk mooier en warmer verlicht dan bij de uitzending van de EO bij Nederland Zingt, dat blauwe koude licht in het begin diezelfde avond op televisie. Onze paasviering was goed en het leek net alsof het zo hoorde, alleen dan die lege banken. Was ik jaloers op de opname van de EO, nog maar een maand geleden en alle kerkbanken stampvol? Nee dat niet, want bij die uitzending zag ik geen enkel vertrouwd gezicht. Pasen wil ik zo graag vieren met u en met jou en ‘ons eigen volk’.

Na het evangelie geen verkondiging, dat doen we nu in deze overweging… en toen volgde de hernieuwing van onze doopbelofte en de geloofsbelijdenis. Ook in klein gezelschap kan dat krachtig klinken en heel oprecht en ten diepste gemeend, vol overtuiging. Maar daarna misschien wel het moeilijkste moment van de hele Paaswakeviering. Van alle geloofsgemeenschappen van de Pax Christi waren de Paaskaarsen naar Woerden gebracht. Voor het altaar lagen ze plat op de aarde. Iets groter, iets kleiner, één extra voor de kapel op de begraafplaats in Oudewater, een kleintje voor de vieringen in de Cope in Kamerik. Allemaal hebben ze de zegen van de Allerhoogste mogen ontvangen en werden ze bewierookt. En op dat moment dacht ik: ‘ik hoop toch van ganse harte dat we ze straks brandend mogen binnendragen in de gemeenschappen waar ze thuis horen.’ En ik dacht: ‘laat dat toch alsjeblieft niet zo lang hoeven duren.’ Maar tegelijk dacht ik: ‘het moet wel in alle veiligheid mogen en kunnen…’ En dat zal niet zo eenvoudig zijn…

De Voorbede met intenties vanuit de gehele parochie van dankbaarheid, want God wil niet alleen onze zorgen horen maar ook delen in onze vreugden 50 jarig huwelijk, 30 jarig bestaan van een bedrijf, een opa en oma bij de geboorte van hun vierde kleinkind, maar ook de zorgen om een dochter, het ja-woord van jonge mensen dat zo moeilijk kan klinken in deze dagen, de kinderen die zich voorbereiden op de Eerste Communie, kinderen die thuis huiswerk maken, voor de zieken en hen die de zieken verzorgen en hen nabij zijn, voor het hospice, voor de bewoners en verzorgers in verzorgingshuizen en verpleeghuizen, voor degene die in hun werk getroffen worden door het corona, voor hen die angstig zijn. Daarna kwamen de intenties van hen die in de voorbije maand zijn overleden: Joop Baars, Lies Koster-Slootjes, Ineke van der Horst-Rietveld, Leo Spruit, Wil van Schaik-Kemp, Ali Vermeij-van Schaik, Agnes Huffener-Anbergen, Kees Hoogenboom, Corrie Sturkenboom, Anton Janmaat, Jan Boekraad, Charles van de Laarschot, Mw. Goedhart-Martens, Peter, Gijzen, Janny Rietveld-van Dijk, Ria van Vroonhoven-Pöttgens, Ronald de Groot, Thea van Rijn-Swart, Jacoba Wiggen-Jaspers, Emmy Roest-Schalkwijk, Marja Spaan en we bidden ook voor Herman Spaan, Pater Gabriel Hofstede en voor Marc, en voor zovelen die leven in de stilte van ons hart en delen in de Vreugde van God.

Nee, geen collecte, maar wel een offerande om de Tafel gereed te maken. Er mocht brood zijn en wijn. De altaartafel versierd met een bloemstukje. En natuurlijk wierook, waarbij geen plechtige bewieroking van priester en volk, want ‘volk’ moest thuisblijven, de deuren waren gesloten. Dan vier je dankbaarheid, gedachtenis, hoop en verrijzenis in teken van brood en wijn…en de gemeenschap is op afstand, hopelijk verbonden, maar wat is dat pittig…het lijden in deze wereld voel je dan nog eens extra. Ben ik hiervoor priester…nee, zo mag ik die vraag niet stellen. Van velen deze dagen mogen beluisteren dat we allemaal de pijn en het verdriet van de situatie van deze dagen dragen. Het is eigenlijk ongelofelijk, maar wel de kille en harde realiteit. Of is het zoals ik de laatste tijd als slot van mijn mails schrijf: ‘We houden afstand, minstens anderhalve meter, maar we zijn misschien wel dichter bij elkaar dan ooit.’

Als we daadwerkelijk oprecht uitzien naar de nieuwe toekomst, dan houden we onszelf aan alle maatregelen. Dan mogen we er op vertrouwen dat de nieuwe toekomst mogelijk is. Het zal anders zijn, maar we blijven zorg en aandacht geven aan elkaar. Het slavenjuk zal mogen worden afgelegd en een nieuw beloofd land is er voor u en jou en ons allemaal. De schepping zullen we weer als nieuw ervaren. En Jezus is onze Christus, de opgestane verrezen Heer. Alleluja, een Zalig Pasen.

Met van harte een wens voor onderweg:

Ik wens je… Sterke schouders om de zorgen van vandaag en morgen te dragen
en om de pijn te ondersteunen die je voelt.

Alerte oren om de roepstem van je hart te horen
en om de noden van je buren te herkennen.

Onvermoeibare voeten om je eigen levensweg te stappen
en om de mens die je verwacht te bezoeken.

Stralende ogen om het mooie in de  schepping te zien
en om de Heer in de mens naast je te ontmoeten.

Open handen om wat mensen je in vertrouwen bieden te ontvangen
en om je eigen overvloed te delen.

Een glimlach om je grote en kleine zorgen te relativeren
en om wie stil langs de weg  blijft zitten aan te moedigen.

Een kloppend hard om biddend te danken
in de geborgenheid van de Heer;
een hart, ruim genoeg voor wie er even wil schuilen.